قاب شیشه ای

           کربلا ...

           کربلا ...

            کربلا ...

            کربلا ...

             هیچ چیز قابل وصف نیست ...

              از مشهد دفتر گرفته و کارت و مرام نامه و کتاب نویسی ...

               تا کربلا ...

          به خاطر این که خود خواهیم ...

           به خاطر این که عجب داریم ...

           شیطان هم به خاطر عجب و غرورش رانده شد ...

          ای کاش به خودمان بیاییم ...

          به فطرتمان برگردیم ...

            دلم برای مادرم حوا تنگ شده ...

             دلم برای پدرم آدم تنگ شده ...

             شیطان به خاطر سرپیچی از فرمان خدایم رانده شد ... به خاطر سجده نکردن بر پدرم رانده شد

              چرا ما هم باید رانده شویم... ؟؟؟ چرا گاهی همه چیز را فراموش می کنیم ... ؟؟؟

             من ، عاطفه ، الهه ، زهرا و طیبه ...

              ما خواهریم ...

               ما از یک پدر و مادریم ...

              پدرمان آدم است و مادرمان حوا ...       

               این را نباید هرگز فراموش کنیم ...

               هرگز ... هرگز ... هرگز ...

                 هابیل و قابیل برادر بودند ... هر دو از یک پدر و مادر ...

                  مواظب باشیم روابطمان هابیلی قابیلی نشود ...

                 سعی کنیم روابطمان زینبی حسینی بشود یا لا اقل بیش از این با هم فاصله نگیریم  ...

                    این روزها همه چیز بستر امتحان است ...

                    همه چیز ...

                    همه چیز ...

                     همه چیز...

          وقتی تلاش می کنی ولی نمیشه یعنی یه جای کار می لنگه ... شاید مادرت ازت راضی

           نیست ...   شاید اخلاصت مورد داره ... شاید گریه ات کم شده ... شاید دعا خوندنت کم شده ...

          شاید نگاهت به نامحرم افتاده ... شاید با خودتم رو راست نیستی ... شاید سر قولایی که داده

          بودی به خدا ُ به شهدا نموندی ... شاید ... شاید ... شاید ...

           این نفس نیاز داره که یه دور از نو لود بشه ... یه رفرش ...

             خوبه با افرادی هم اتاقی شی که از نظر اعتقادی به هم می خورین ... ولی گاهی نفس تو

              یا هم اتاقیت روی دلتون سایه می اندازه ... روی اتحادتون سایه می اندازه ... صمیمیتتون رو

              کم می کنه ... اون وقته که می فهمی خیلی جاها کارا خیلی اشتباه پیش میره و گیر می

              کنه... یه جای کار می لنگه ... کجاش؟! نمیدونم ... ولی به قول حاج حسین یکتا در گیر  و دار

               نفسیم ... اینا به خاطر اینه که ایمانمون ضعیفه ...               

               لعنت بر شیطون ...

                خدایا اخلاص و ایمانمون رو زیاد کن ...

            عجیب حکایتی است وقتی دل می گوید باید رفت ولی عقل به ماندن حکم می کند ...

             وقتی گیر می کنی بین همه چیز ...

              وقتی توی ۸ای ها ملقب به سر سنگین ترین می شوی :) کمی از درد هایت تسکین می

             یابد ...

              ولی ... بازم دلت صاف نیست باهاشون ...

          وقتی انگشتات از سرما بی حس میشه کافیه دستاتو روی آتیش بگیری تا گرم شه ...

          دارم فکر می کنم سه ساله  دستای کوچیکشو روی آتیش خیمه ها گرم می کرد ؟؟؟...

          شایدم آتش عشق پدر وجودش رو گرم می کرد وقتی به سر بالای نی نگاه می کرد ...

                           السلام علیک یا رقیه بنت الحسین (علیه السلام)

          این روزها آرام و قرار ندارم ... مغزم قابلیت پردازش این همه ستم و این همه مظلومیت را ندارد ...

                                صلی الله علیک یا ابا عبدالله

         کربلا حرم عشق است و کسی را جز یاران امام حسین علیه السلام راهی به سوی حقیقت

         نیست ...

          بالاخره امام کرم کردن و قرار شد ما رو هم قاطی زائراشون ببرن کربلا ... من که لیاقت نداشتم

           ولی گفتم که کرم آقا زیاده ...

          می ترسم ... می ترسم زیارتم با معرفت نباشه ... می ترسم از این که نتونم کربلا رو درک

           کنم ... خدایا کمک کن ... 

                                 پر پرواز بده تا من ... پر بگیرم تا حریمت

                                 نوکرت میشم به والله سر سفره ی کریمه

                                به عزیزی تو آقا ... توی دنیا من ندیدم

                                پر زدم وقتی که گفتی این غلامو من خریدم ...

                               حسین کربلا داری ... حسین کربلا داری...

                                  آنچه خوبان همه دارند تو یکجا داری...

              ******************************************************

                                دلم اسیر و مبتالاته ... قبله ی دل ایون طلاته ...

                      قراره قلب بی قرارم ، زیارت کرب و بلاته ، زیارت کرب و بلاته

                                حسین عشق منی ... حسین عشق منی ...

             ******************************************************

                حلال کنین ...

            امام صادق علیه السلام :

                   قبورنا فی قلب شیعتنا ...

                   قبرهای ما در قلوب شیعیانمان است...

            هر که دارد هو کرب و بلا بسم الله ...

            توی قرعه کشی که اسم ما در نیومد ...  کربلا هم واسه آدم خوبا جا داره ... ولی بدا باید یه

             فکری به حال خودشون بکنن ...

       قراره قرعه کشی کنن و یه سری از خادم ها رو ببرن زیارت آقا ... دارم فکر می کنم من که اصلا

        خادم نبودم .... چه توقعی دارم از آقا ... یک عمر دل شکستیم ... حالا می خوایم ما رو هم دعوت

       کنن؟ ولی یه حسی توی وجودم میگه : آقا خیلی بزرگوارن...

    نوکری امام حسین علیه السلام لطفی است که نصیب هر کس نمی شود ... ولی مهم این است که

    نوکر خوبی باشی ... افسوس ... افسوس اگر نوکری خوبی نباشی ... اگه قدر لطفی رو که خدا بهت 

     کرده ندونی ... وای بر تو ...

      السلام علیک یا ثار الله و ابن ثاره ...

         در قبایل عرب همواره جنگ بود، اما مکه «زمین‌الحرام» بود و چهار ماه رجب، ذی‌القعده، ذی‌الحجه

         و محرم،«زمان حرام» یعنی که در آن جنگ حرام است. دو قبیله که با هم می‌جنگیدند، تا وارد ماه

        حرام می‌شدند، جنگ را موقتا تعطیل می‌کرند، اما برای آنکه اعلام کنند که: «در حال جنگند و این

        آرامش از سازش نیست،ماه حرام رسیده و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت»، سنت بود که بر

        قبه خیمه‌ی فرمانده قبیله پرچم سرخی بر‌می‌افراشتند، تا دوستان، دشمنان و مردم، همه بدانند

         که جنگ پایان نیافته است.

         آنها که به کربلا می‌روند، می‌بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان یافته و بر صحنه جنگ، آرامش مرگ

        سایه افکنده است.

        اما می‌بینید که بر قبه‌ی آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است.

        بگذار این «سال‌های حرام» بگذرد!

                                                                                                           دکتر علی شریعتی

        منتظر روز انتقامیم ...

         چه قدر حس خوبی داری وقتی آرامش وجودتو میگیره ... وقتی کاری رو تموم میکنی که خیلی

        وقت پیش موعدش تموم شده بود ... ولی خدا این قدر بزرگه که با تاخیر هم قبول میکنه ...

        حس آرامش می کنم ... یه فشار عظیم از روم برداشته شد :)

        این به برکت محرم امام حسین علیه السلامه ... خدایا شکرت ...

           بعضی از دروغ ها گفتنشان واجب است

           مثل همین ایاک نعبد و ایاک نستعینی که باید روزی ده بار توی نماز واجبمان بگوییم.

           این روزها دلگیرم از صداقتهایی که مشامم را آزار می دهد .

           گیرم که تو منتظر واقعی نیستی.

           گیرم که به قول خودت هنوز آماده نشده ای

            گیرم که دم از مولا زدن هایت ادعایی بیش نیست

            خب کمی هم شرمنده باش به جای این که با افتخار، منتظر نبودنت را پیامک کنی برای دوست

           و رفیق و فامیل   و آشنا و غریبه...

            گیرم که هنوز آماده نیستی

            خب سرافکنده باش نه این که شعر "آقا نَیا" بگویی و بفرستی برای فلان جشنواره که تندیس

            بگیری و توی  فلان شب شعر بخوانی که برایت کف بزنند...

             تو که این قدر اهل تقوایی که به هیچ قیمت حاضر نیستی به دروغ "العجل" بگویی و با صداقت

             می گویی آقا نیاو...

              خب چرا منتظر نیستی؟

              خب چرا آماده نیستی؟

              خب چرا شرمنده نیستی؟

               اصلاً چرا حرف می زنی؟

               ساکت باشی به تقوا نزدیک تر است...

               حرف نزنی با صداقتی که خودت ژستش را گرفته ای بیشتر جور در می آید

               تو که این قدر از دروغ بدت می آید خب نماز هم نخوان

               ایاک نعبد و ایاک نستعین نگو

               جامعه ی کبیره نخوان

               نصرتی لکم معدّه نگو

                زیارت عاشورا نخوان

                بأبی أنت و أمّی نگو...

               نه عزیز دلم

               اینها را نمی شود نگویی

               اگر نگویی بیچاره ای...

               راست گفتن گاهی فقط به این نیست که دروغ نگویی

                به این است که خودت راست باشی

               خودت را تغییر بدهی .

               جوری بشوی که حرف هایی را که باید بزنی راست باشند

                اگر راست می گویی راست باش...

           ................

         می خواستم بگویم دلم برایت تنگ شده   

         می خواستم بگویم مُردم از چشم به راهی        

         می خواستم بگویم آقا نمی آیی؟   

         این بغض اما نمی گذاشت....       

        ..............

         _{جمکران که بروی ؛ نماز امام زمان که بخواهی  بخوانی}

        _{همین ایاک نعبد و ایاک نستعین را باید دویست بار بگویی}

        _{آنقدر بگویی که خودت خجالت بکشی .}

       _{آن وقت دلشان به حالت بسوزد. خودشان به صرافت بیفتند که کجی هایت را راست کنند...}

          _+++++++

              و خدایی که در این نزدیکی است ...

      و آنان که حجت بر آنان تمام شده و بر اشتباه خود به طور کامل واقفند پس چرا توبه نمیکنند؟؟؟!

      توبه ی نصوح می خواهم ...